Bu Dünyadan Nazım Geçti

Share

O, ‘Mavi Gözlü Bir Dev’di… Kocaman yüreğiyle ülkesini çok sevdi. Zaten çok sevdiği için, cezası ayrı düşmekti. Vatanından, sevdiklerinden uzaklara gönderildi; sürgün edildi. Bir haziran günü, ‘trak tiki tak’* diye atan kalbi ansızın duruverdi. 52 yıl önce bugün, büyük şair Nazım Hikmet, hayatını kaybetti. 52 yıl sonra bugün halen daha ölümsüzlüğünü yitirmedi.

3

Hapishane demek Nazım için bir nevi ev demekti. Yetişkin hayatının büyük bir bölümü hapishanelerde geçmişti. Gökyüzüne olan özlemi gözlerine yansımıştı belki de… Belki de ondandı gözlerinin derin maviliği… Ve ondandı maviliklerin arasına gizlenmiş bunca keder, bunca özlem…

Rahat duramazdı Nazım. Yaramaz ve de doğrucu bir yeniyetme gibi mutlaka gerçekleri yazmalıydı. Susmazdı. ‘Bu Memleket Bizim‘** der haykırırdı. Susunca korkardı bu memleketin uğrayacağı haksızlıklardan. Sanki ülkenin refahı ve huzuru Nazım’ın şiirlerine bağlıydı. Sanki Nazım iki satır yazmazsa sabah olmayacaktı. Öyle bir hayat memat meselesiydi; öylesine bir memleket meselesiydi.

2

Anlayamadılar onun bu sevgisini. Altında hep başka şeyler aradılar. Bulamayınca dört duvara hapsettiler. Zannettiler ki duvarlar ses geçirmez… Ama yanıldılar. Ne cezalar, ne duvarlar ne de sürgünler susturabildi Nazım Hikmet’i. Hayatı bir cesaret kitabıydı; bildiğini okudu, bildiğini yazdı.

3

Bir çift mavi göz, vatan hasretiyle sonsuzluğa kapandı bundan 52 yıl önce. Aslında bugün Nazım’ın ölümsüzlüğe adım attığı gündür.

Saygıyla, sevgiyle ve hasretle Vatan Şairi Nazım’ı anıyoruz…

(*Nazım Hikmet – Makinalaşmak İstiyorum, **Nazım Hikmet – Bu Memleket Bizim)